Anlamsız Maymunun Anlamsız Serüvenleri'nde yazılanlardan fragmentler:

 

 Oldu bitti zaten hepsi, artık her şey mazi. Bütün bu yaşadıklarımız, yolda gelirken neler olduğudur o mazide. Nasıl yaşamışık o zamanlar; bakalım neymişiz, neydik, nasıl geçmişik? 

 Şu anda bedenimizin henüz ölmediği bir mazideyiz. Bütün bu yaşadıkların aslında hatırladıkların desem de olur; yaşadıklarını hatırlıyorsun desen de olur. “ “Tanrı'lığımın mutlak tekil olan ilk halimi hatırlıyorum sanki. Her şey açılmadan öncedeki ilk tözümden geriye kalanlarmış gibi hissettiriyor.” gibi de bakabilirsin.

Bu hikayede bütün her şey Tanrı'dan açılıp varlaşarak Tanrı'ya varır gene sonunda. İster Tanrı senden benden dile gelsin de yaşasın, isterse de aslında Tanrı her şeyden dillenmiş olsun, nasıl oluyorsa öyle olacaktır olup giden şu gerçek bundan sonra da böyle.

Çağlar içindeki değişimlerine bakıldığında görüyoruz ki: Ne sanar kanarsan ya da nasıl düşünürsen öyle oluyor gerçek ve Tanrı. Bilgi ve hissediş olarak da olsa, değişiyor demek ki O tek değişmez olan tek Tanrı bile. O zaman “Her şey değişir, bir tek değişme değişmez.” diyen diyalektik yasası doğru.

Bir sandalye tasarlarsın, bir kaç tahta ve çivi-çekiçle de değişir veya değiştirirsin gerçeği ya da çok gelişmiş bir uzaylı gibi, bir süredir tasarlayıp durduğun alemleri de yaratırsın bir iki laf edip. Neredeysen oradan yaşarsın, neysen onu bulursun. Değişirsin de değiştirirsin de O'nu. Değişme baki kalır gene en sonunda.

Ne insanlığın tarihinde ve ne de varlığın mazisinde bir yerde durmuş bitmiş bir yer bulamazsın, ne de bozuk bir plak gibi o geceden önceki o anda takılmış kalmış bir akşam bulabilirsin. Geçmişte kaldığı için artık başka türlü olamaz olmuş ve zamanda bir noktaya mıhlanmış anılarımız bile değişmektedir.

Ne İskenderiye kütüphanesi ne de küçükken ormanda tanışıp görüştüğüm o sevimli sincap kaldı. Varlaşma sürüyor. Ne halde olursa olsun; her şey hiç bir şeye benzemeden benzemeye devam ediyor kendine. Her şey kendi halinde ve hala öyle.

Neyse!

🐒️